Według podmiotu lirycznego człowiek powinien cieszyć się z życia takim jakie ono jest. Musi zdawać sobie sprawę, że każdy żywot się kiedyś skończy i że wszystko ma swój koniec i kres. Ludzie SA skazani na nieuchronną śmierć. Osoba liryczna jest bardzo doświadczona życiowo, wiele przeżyła. Uważa, że w obliczu śmierci nie jest ważne pochodzenie, wygląd, lub co posiada, bo i tak prędzej czy później umrze. Wszyscy jesteśmy adresatami wiersza, ponieważ każdy człowiek umrze i powinien zdawać sobie z tego sprawę. Każdy powinien zastanowić się nad sensem swojego życia, co przez nie zrobił, jak bardzo jest ono dla niego ważne ii co mu przyniosło dobrego. Według wiersza wszystko jest z góry ustalone, a człowiek ma do odegrania jakąś rolę. Ludzie powinni być opanowani, spokojni w obliczu szczęścia i nieszczęścia. Wyzbywać się lęku przed śmiercią, myśleć o niej jak o czymś naturalnym, co i tak kiedyś nastąpi. Hasłem wiersza jest „Carpe diem” – chwytaj dzień i ciesz się chwilą oraz „mars ultima Linea rerum” – śmierć kresem ostatnim wszystkiego. Horacy łączy elementy filozofii stoickiej i epikurejskiej.